hırpalanmış bir umuttu oysa çocukluğum
sevgiye aç insanlığa muhtac
gözlerimin yorgunluğu zihniyetime kefendir adam bu yüzden;
yorgunluğumu taşıyamaz bedenim
gecenin ayazında tütün kokulu ellerim kalem peşinde
yazmıyor yazdırmıyor sensizliğin
O şimdi ne yapıyor
şu anda, şimdi,şimdi?
Evde mi, sokakta mı,
çalışıyor mu, uzanmış mı,
ayakta mı?
Kolunu kaldırmış olabilir,
Devamını Oku
şu anda, şimdi,şimdi?
Evde mi, sokakta mı,
çalışıyor mu, uzanmış mı,
ayakta mı?
Kolunu kaldırmış olabilir,




Birilerini çocukluklar da bıraksak ta, İÇİMİZDEKİ ÇOCUĞU yaşatmalıyız.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta