Cennetten Yeni İnenlere Şiiri - Ayhan Ulu

Cennetten Yeni İnenlere
​Büyüttüm, besledim; gözümden sakındım seni,
Ağladığında ağladım, görmedin gizli yaşlarımı.
Ateşlendin kor oldum, süzüldüm hasta yatağında,
Güldüğünde cennetim, ağladığında kıyametim oldun.
İlk adımlarında elim elindeydi,
Düsen her saç telin, ciğerime bir sızıydı yavrum...
​Hayalimde her daim beyaz gelinliğin,
Zeybek dönecektik el ele, göz göze...
Daha körpeydin gözümde, büyümeyen sevgilim,
Son aşkım, göz bebeğim diye hallenirken...
​Derken...
Bir sırtlan çıktı o en tenha sokağına,
Seni bir şekerle kopardı bizden, uzaklara...
Saf temiz kalbinle bilmezdin kötülüğü,
Cennetten yeni inmiştin çünkü;
İnsanın "hayvanını" tanımazdın yavrum...
​Kıydı körpe canına, canımıza kor düştü,
Ölmeden gömüldük biz bu kahpe dünyaya.
Şimdi soranlara tek bir cevabım var;
Sallansın darağacında o caniler,
Güneş yüzü görmesin tecavüzcü eller!