Ogün sokak çok kalabalıktı hepimiz onu bekliyorduk
Ve erdal sokağın başında göründü elinde silahı vardı
Yavaş yavaş yanımıza yaklaştı
Şöyle bir etrafına bakındı
O kalabalığın içinde silahını benim bağrıma doğrultup bir müddet öylece durdu
Herkes susmuş merakla bekliyordu
sonra birdenbire ateş etti
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta