Çocuklar...Çocuklar,
Yeryüzünün sevda gülleri.
Yaşamı anlamlandıran güzeller,
Sarısı, beyazı, siyahı ve esmeriyle,
Dağda, ovada, adada, sokakta;
İster aç, ister tok,
İster oyuncaklı, ister oyuncaksız,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tüm şiirlerinizin sayfamda olduğunu ,üğnerek tekrarlarken,mesaj linkiniz olmadığı için,yorumdan başka iletişim kuramamamın üzüntüsünü yaşıyorum,,,olsun canınız sağolsun,şiirler için yine gönülden teşekkürler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta