Çocuklar Şiiri - Mesut Yüksel

Dünyanın yükünü henüz omuzlamamış
bir sezişin en uç kıyısında dururlar;
yüzleri, akıldan önce kalbin bellediği
o ilk ve tek dildir.

Yaşadıkları masal değildir;
masal, onların ardında bıraktığı
hafif, silinmez bir izdir.

Zaman, gözbebeklerinde durulur,
bulanık düşünceler oraya varınca susar.

Öyle arıdır ki varlıkları;
bilincin tüm tortusu, o bir çift bakışta erir;
insan, kendini o en yalın hâliyle
sadece orada hatırlar.

Gülüşleri, sonsuzluğa açılan
sürgüsüz, eskimez bir penceredir;
kapanmaz, unutulmaz.

Sözcükleri, dillerin henüz bozulmamış
en taze yankısı;
sarılışları, hesabı tutulmayan
en eski, en saf törendir.

Onlar sevgiyi sonradan edinmez,
sevginin doğduğu en saf kaynaktırlar.

Çocuklar;
dünyanın henüz solmamış renkleri,
masumiyetin insan yüzünde atan
en derin, en gerçek nabzıdır.