Bir zamanlar onlar da çocuktu,
Saf ve masumdu,
Beyinleri kanla yoğruldu,
Yürekleri kinle dolduruldu,
Vahşete büyüdüler,
Kendilerine insan dediler.
İnsanlığın unutulduğu yerde,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta