Allı morlu çiçeklerle
mor dağlardı ayağıma serilen
ninemin pazen urbasında uyandım
çocuk düşlerime...
manilerle beslerken ruhumu,
tütün sarısı pamuk ellerin
sonsuz şefkatinde dolaşırdık dünyayı
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta