Çocuklu evler, aşiyana benzer.
Cıvıltılar, notasız melodiler.
İnsana huşu verir, mest eder.
Yavrular büyüyüp eğitildikçe,
Medrese misali aydınlanır, ışık saçar.
Kuşlar yuvadan uçunca birer birer,
Işığı sönüp sessiz kabre döner.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta