Zamanı geldiğinde gitmelisin o mekandan;
Laf etmeden,ettirmeden,kulaklarını kapatım uçmalısın...
Ey yar…Rabbimin bana bıraktığı emanet
Gökyüzünün mavisi var gözlerinde
Gülüşüne hasret kaldım
Bilmeden ogrettin bana kalmayı
SesinBuğulu bir dua gibi
İçime kadar işler
Sen
Semaya açtığım ellerin
Yeryüzündeki cevabısın
Ben
Ne varsa içimde
Yanlış da benim
Doğru da
Sen
İşlediğim sevapların
Adını sana koyduğum
En temiz yerimsin.
Kayıt Tarihi : 19.12.2021 21:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Bu şiir, bir adamın zamanı geldiğinde bırakmayı öğrenmesiyle başlar. Yıllar sonra aynı kalp, emanetin kıymetini duaya dönüştürür. Gidenle kalan arasındaki mesafe, sevgiyle kapanır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!