Çocuk Şiiri - Orhan Yamak

AĞLAMA ÇOCUK
Yaşın daha on dört ve bir de buçuk
Nasıl da büyütmüş acılar seni
Yüreğin kocaman bedenin küçük
Karanfil benizin her zaman uçuk
Ağlayıp içimi dağlama çocuk

Gözlerin hep dolu dimağın donuk
Hatıralar sen de ekşi bir koruk
Hüzünbaz duruşun gülüşün buruk
Bir cam çocukluğun avcunda kırık
Dünyamı kızıla boyama çocuk

Zamanı durdurur akan yaşların
Bir hançer gibidir mat bakışların
Bütünleşmiş senin yazın kışların
Elbet sonu vardır dik yokuşların
Gönlüme mızraklar saplama çocuk

Acının evrensel dili kaşların
Özgürlük özlemi mavi kuşların
Bir güvercin gibi çırpınışların
Gazzede elinde sapan taşların
Beni utançlara boğma ha çocuk

Doğu Türkistan da kampta esaret
Zalimler.katiller ne bilsin elbet
Havzı kevserinden içtiğin şerbet
Kırık kanadınla vardığın cennet
Acıyıp halime yanma ha çocuk

Bilirim omuzunda ağırdır yükler
Yükler çocuklara yükü büyükler
Bak pişirmiş seni işte bu dertler
Esirdir ki herşey vaktini bekler
Tevekkül ve sabrı şaşırma çocuk

Uyan seher vakti bak bir semaya
Minik ellerini kaldır Mevla'ya
Hangi gece ermemiş ki sabaha
Ulaştır duanı gayretullaha
Duanda beni de unutma çocuk...