ben yalnız seni düşünürken huzur bulurum...
adını andığımda heyecanlanırım...
sesini duyduğumda çocuk olurum,
en sevdiği oyunu oynamaktan bıkmayan ruhuyla.
içimde saklı bir çocuk varmış meğer...
sesini duymazsa hep ağlar durur.
sokaktan öğrendiği ilk küfürleri sayar etrafa.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta