Bir çoban kavalında ağlıyordu çocuk
Umutsuzlar diyarında
Kayboluyordu gözyaşları boncuk boncuk
Botanda....
Babasızlığını sorguluyordu
Diken ile gül arasındaki sevda
bağlamında....
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta