Bir fakir çocuk misali bu sokaklardan,
Çaresiz, perişan hep birisi geçer durur ya!
Yalnızlığa terk edilmiş suçu olmadan,
Bil ki o benimdir, ahir zamanında dünyada.
Bir o çocuk vardır, boş evlerin etrafında,
Yapa yalnız dertleşiyordur duvarlarla.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Güzel ve anlamlı. 'Bil ki intikamını alacaktır, en zor imkanlarda.' Evet bir gün alacaktır intikamını ve nihayet örnekleri de yaşanıyor. Toplumsal bir yaraya önemle eğilen kaleminizi kutluyorum. Sevgisiz yetişen insanlar bu sevgisizliğin intikamını görüyoruz ki alıyorlar maalesef. Dilerim ki ilgisiz ve şefkatsiz bırakılmaz çocuklar. Selam ve sevgiler. Hüseyin Sığırtmaç
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta