Çocuğum İşte Şiiri - Nedim Çekin

Tanrıya haykırmak geliyor insanın,
Sevgi ve merhametten yoksun bu dünyada.
Acıyı, kederi ve zulüm kokan bu karanlık şehri
Unutmak ister insan bazen.

Elma kokusu karışır anamın terine,
Vuruldum işte.
Vurulduk.
Ve hâlâ vuruluyoruz,
Kendi köşelerimizde, bir hiç uğruna.

Şiirim vefa borcu değil,
Gerçek hakkaniyetin yüzüdür.
Pul gibi harcanan bedenlerin
Ağıt kokan çığlığıdır sözlerim.
Kanla beslenen dar bir patikadaki
Aciz ve çaresiz sevişmedir satırlarım.

Ve ayazın karanlığında,
Anamın ninnisi fısıldar kulağıma.
Buna mı dayanamadım,
Dokuz ay ana karnında beklediğim uğrunda
Cenneti bıraktığım?

Buna mı göğüs gerdim,
İpin ucunu sıkı sıkı tuttuğum yaşam?
Dilim, dinim, rengim, ırkım yok benim.
Çocuğum işte, çocuğum.

Bilmem entrikalı, süslü sözcükler yazmayı;
Ama yürek ne söylerse, söylenmesi gerekir,
Bunu bilirim.
Belki anlatamam göğsüme yerleşen acıları,
Ama yazmasını çok iyi bilirim.