Çocuğum
Kendi çocukluğum
Herkes sahip olamaz, çocuğum
Ne anamın ne babamın kendimin çocuğu oldum
Diğer çocuklara bakıyorum çocukluğu ebe beyinlerinin kucağında
Yalnız kalıyorum çocukluğum düşüyor kucağımdan
Kalkıyorum yine düşürüyorum
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta