Çoban Yükü Şiiri - Suat Çiçek

Ne sen sensin,
Ne ben ben,
Ne de biz biziz.

Üstümüzde bir hikmet dolaşır…

Demir yumuşar vaktinde,
Dağ yer değiştirir emrinde,
Bir yerler rahmetle dolar,
Bir yerler sabırla kurur.

Sözde işaret edilir,
Közde sezilir,
Bir iz bırakır,
Görene yeter…

Ve omuzlara bir yük iner:
Çoban kokusu taşır.

Şafakta uyanmak,
Yüklenmek,
Emaneti toplamak,
Ufka selam vermek,
Güneşi izlemek,
Ay ile sohbet etmek,
Emaneti korumak,
Yürümek istikamet üzere…

Kul bilir:
Emanet oyun değildir.

Hevesle sahaya sürülen,
Sınırdan çıkarılan,
Kazanç sanılan her şey…

Sen sussan da
Beden konuşur,
Zaman şahitlik eder,
Mizan konuşur…