Bir merdiven basamağında oturmuş yalnızlığım.
Kalbimde bir kuru kalabalık,ağırdan çalıyor kemancı.
Beynimde ayağında kundura...susturamıyorum.
Ne yalnızlığıma adapteyim,ne kemancıya..
Doğumla ölüm arasındaki çizgiyi çok mu kalın çizdim acaba.
Siliyor siliyor baştan çiziyorum.
Her defasında dahada kalın oluyor.
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta