Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
insan halleri hep böyledir
camisiz imama benzer
gizlenmiş ve derinden bir ceset olduğunu hatırlamaz
yine bırakırsın kendini
uzayan gölgeler arasında
ha gayret
haykıracaksın bir vakit
bir vakit bulku
pişman olma açılan o yolda
şimdi git
akışına bak kanının usulca dokun kalbine
kapat gözlerini
kaybet düğümlediklerin çözülsün dualarda...
y.ed...yüreğine sağlık canım ablacığım dualarımdasın.....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta