Ötelerin sonsuzluğundayım.
Alabildiğine yalnız; bitiriyorum kendimi.
Uçurumların eşiğinde bir ağaç gibi,
Bir avuç toprağa tutunuyorum.
Yokluğunun esintisiyle,
Her gün bir kökümü daha yitiriyorum...
Mavi, maviydi gökyüzü
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun
Devamını Oku
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta