Çıplak bir vedanın yorgun akşamı,
Ağlatır kalemimi,söner sabahı,
Karanlık sözleriyle,gönül ilhamı,
Gücenmiş gamzelere özlem betimler...
Bir türlü kağıt yetmez,bin türlü hayal...
Yarsız anılar yalnız,halleri zeval,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




betimleme sanatını ustaca kullanmışsın ve gayet akıcı ve açık duygular bunlar tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta