Cinnet Mülkü Şiiri - Sadık Kocabaş

Gönül bir virane, baykuşlar tünedi
Aşkın zehri bugün, ruhumu denedi
Hasretin hançeri, bağrımı eledi
Divaneye döndüm, aklı boşarken.

Güneşi balçıkla, sıvarken gördüler
Karanlık geceyi, ak diye ördüler
Hayali gerçeğe, katık edip sürdüler
Divaneye döndüm, boşa koşarken.

Deryayı ateşe, verip de dağladım
Bulutun saçını, göklere bağladım
Kuru bir sahrada, coşup da çağladım
Divaneye döndüm, bende taşarken.

Gündüzü karanlık, fenerle aradım
Azrail zülfünü, bıçakla taradım
Varlığı yokluğa, kurban edip yaradım
Divaneye döndüm, dertle yaşarken.

Zemheri vaktinde, döşeği serenim
Kara kış ortasında, gülleri derenim
Ben kendi ipimi, kendimce örenim
Divaneye döndüm, haddi aşarken.

Gölgeyle dövüşüp, aynayı unuttum
Kendi feryadımı, dilimde kuruttum
Aklın gemisini, karada yürüttüm
Divaneye döndüm, dağdan aşarken.

Yıldızı toplayıp, heybeme doldurdum
Baharı dalında, bilerek soldurdum
Kendi cenazemi, kendime kıldırdım
Divaneye döndüm, kabre düşerken.

Nefsimin başını, taşlara vuranım
Hakk'ın dergâhında, divana duranım
Dünya mülkünü de, bir pula kıyanım
Bir Kalemsiz Şair, divaneye döndüm.