Çinçin Manifestosu Şiiri - Haydar Güner

“Asfalt altı çocuklarıyız biz, toprakla konuşan…”

BİZ Kİ…
Adımızı ne devlet koydu
Ne de nüfus kayıtlarında geçti bizim hikâyemiz
Çinçin’di adımız
Ve biz, bu ülkenin "görünmeyen halkıydık"
Asfalt altında ezilen, ama toprağın altından
Yeniden çıkan ilk fidandık.

BİZ Kİ…
Bir gecede dikilmiş gecekondularda
Gündüz gözüyle büyüdük
Ne AVM tanıdık, ne plaza ışığı
Ama hangi kapıdan ölüm girer, onu bilirdik
Kendimizi bilirdik
Ve komşumuzun çocuklarını aç yatırmazdık.

BİZİM HÜKMÜMÜZ…
Mahalle meclislerinde alınırdı
Kahvelerde, soba başlarında
Kadınlar konuşur, çocuklar güler,
Yaşlılar bereket sayılırdı
Polis girmezdi sokağımıza
Çünkü biz, kendi namusumuza kendimiz bekçiydik.

BİZİM SUÇUMUZ…
Yoksulluktu
Yani bu düzende suç sayılan
Aslında alnımızın teriydi
İş ararken üstü başı kirlenen çocuklardık biz
Gözaltına alınan değil, gözetim altında büyüyenlerdik.

BİZİM AŞKIMIZ…
Çürük sokak lambalarında yanar
Kaldırım diplerinde büyür
Bir ıslığın peşinden giderdik
Bir mendilin ucunda saklardık kalbimizi
Aşk bizde yeminle başlar, ekmekle biterdi
Sadakatti bizim edebiyatımız.

KENTSEL DÖNÜŞÜM DEDİLER…
Bizi dağıttılar
Sincan’a, Mamak’a, Keçiören’in varoşlarına
Zannettiler ki bitti bu mahalle
Oysa bilmediler
Çinçin bir yer değil, bir ruhtu
Ve biz, her gittiğimiz yere onu götürdük
Huzur da gittik arkamızdan
Çünkü Çinçinli demek, sokakta büyüse de
Vicdanla büyümüş demektir.

SON SÖZÜMÜZDÜR…
Biz Çinçinliler
Toprağın altından gelen
Asfaltın üstüne kurulan
Ama asla eğilmeyen bir halkız
Ve yoksulluğun her sokağında
Bir Çinçinli daha doğacak
Çünkü
Bu dünya ne kadar unutur gibi yapsa da
Biz unutmayız.
Birbirimizi.
Sözümüzü.
Kavgamızı.
Mahallemizi.