Abdülmelik Efendi ile Yeliz Hanım sokağın başındaki evden çıkarken yalınayak dolaşan serseri kılıklı bir çocuk tarafından Ankara’nın soğuğunda kendilerinden kurtarıldılar. Kapının ziline sorun. Çocuksa kendiyle baş başa kaldı var olmak hevesiyle.
Yokluğunda ne ateşleri hasretimle yaktım da
Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun...
Bitmez tükenmez engeller koydun
Devamını Oku
Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun...
Bitmez tükenmez engeller koydun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta