Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ve bir gün ikibinyedi Mayıs'ının yirmikisinde bir canlı bomba patladı Ulus'ta.
Kalpler kanadı.
İnsanlar kaldırımın kollarına düştüler.
Biriki kimsesiz simitçi de öldüler.
Nişanlı bir genç tezgahtar kız.
************
Anca şair sevdiğine ithafen dizelemiş.
Uslandırılmış bir kızgınlık var.
Kolay çakılmayan.
Hatta şair gizlenmekte.
Şiir bu noktaya gelene dek, neler yaşandı merak ettim? Yazılmamış dizelerde.
Çok güzel bir çalişma kutlarım saygılarımla
Güzel ülkemin ne Ankara'sında, ne Diyarbakır'ında ne Van'ında ne Edirne'sinde kimse vurulmasın...cinayetler işlenmesin...insanca yaşayalım...yaşamanın tadını çıkaralım...bir insan yetişmesi öyle kolay olmuyor...çeşitli duyguları çağrıştıran şiirin için kutlarım.
Recep Uslu
bu tür şiirlerde mekan bildirince daha da etkili oluyor bence. sanki attila ilhan okuyormuşum gibi geldi bir an. kutluyorum.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta