Çayeli nin göbeğinde tutmuştun mesken,
Üç yüz yil yaşadın, bu nasıl bir gen,
Elveda diyemedin sevenlerine, giderken,
Rüzgârîn gücüne yenik düştün, çinar ağacı.
Önünde boş bir alan, Belediye parkı,
Kuşlar konardı dallarına, söylerdi şarkı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
