Ölümün sonsuzluğunu düşünmek gibi,
ruhumuzun ölümsüzlüğüne inanmak gibi.
Ne gurur,nede öfke..
hep yenik düşüyor.
Her hücresi sevgiliye giden,
her zerresinde sevgili oluyor.
Aşk kendi mantı içinde yol alıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta