Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
gerçekten insanın çile defterinden derlenmiş gibi. İşte insanı olgunlaştıran, kemale götüren bu çilelerdir. Çile çeke çeke insan insanlığının, kendisinin, nefsinin kitabını okuyor. Asıl okunması gereken de bu nefis kitabı olsa gerek. Nefsini bilen Rabbini bildiği için. Kutluyorum kardeşim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta