Çile Şiiri - İrfan Yılmaz

Adını andıkça düştüm tuzağa,
Dilimde tütüyor kelime benim.
Yakına geldikçe gitti uzağa,
Uzatsam değmiyor elime benim.

Sevda köprüsünde su akmaz arksız,
Geçmeyi dilersin Sırat’tan farksız.
Bir ben kaldım fakir, evsiz ve barksız;
Felek darbe vurdu belime benim.

Çilesi dolmayan kırık bir testi,
Ne murada erdi ne umut kesti.
Dört mevsim hasretim delice esti,
Dağlar dayanmadı yelime benim.

Yılgınlık gözümde hüzün kaşımda,
Sabrım da çatladı, sabır taşım da!
Efkârlı bulutlar döndü başımda,
Nehirler yol verdi selime benim.

Biter mi bülbülün gül ızdırabı?
Ne hayali uçar ne de serabı.
İnsafı kurumuş aşkın mızrabı
Her gün yine değdi telime benim.

Tabibim, taş olsa böyle diretmez,
Deli gönül azgın güç-kuvvet yetmez;
Vursam yedi katlı zincir kâr etmez,
Çare bulamadım delime benim.