Elimi uzatıp boşluğa,
Bir avuç hava koparıyorum.
Kopardığım parça kadar
Seni unutmak istiyorum.
Sonra başparmağımı gökyüzüne dayayıp
'işte'diyorum,
'Seni bu kadar seviyorum'
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta