Bu gece şehir tutuldu çıkmazdayım
kapana kısıldım fena halde yorgunum
kaşlarım çatık aynalar kirli başım kalabalık
tek çare kaçmalıyım beni görmemeli
bu son sözüm kaydımı düş mührü bas
kahvemde dudak izi sakın silme kalsın
ayrılık ertelenen bir kapı zili kadar yakın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta