Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
final değerli bir özleme akmış...
çok güçlü bir vurgu ile...
derinliği olan düşündüren nefis bir çalışma...
saygılarım yüreğinize...
Şiirin içindeki hikaye çok güzel ...
Çıkmaz sokak kör duvarı olup, istediğimiz bütün güzellikleri görmek, yaşamak istediğimiz ışıklı bulvarların arkalarında karşımız çıkıyor. Bir rüzgar, bizi alıp o sokağa sürüklüyor ...
Demek ki ayaklarımızı yere daha sağlam baskam gerek ki kapılıp sürüklenmeyelim rüzgara .
Kaleminizi, yüreğinizi kutluyorum sayın Müşerref Bayhan...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta