Çıkmaz Sokaklar Şiiri - Mete Güleç

Saat 04.53
Yine düşüncelerle baş başayım.
Her çıkmaza
güzel hayallerle giriyorum,
sonunda
ulaştım sandığım yerde
duvar çıkıyor karşıma.

“Biraz param olsa” diyorum,
“biraz zaman…”
Ama anlıyorum:
bazı sokaklar
zenginlikle de çıkmaz.

Bu çıkmazlar
ömrümün susarak yazılmış sonu mu,
yoksa
henüz adını koyamadığım bir ders mi?

Saat 05.16
Yarın ne yapacağımı düşünüyorum.
Yüzüme takılan sahte gülüşü mü
yoksa
içimdeki yangını mı taşımalıyım dışarı?

Bir zamanlar severdim karmaşayı,
yanlışı yüzüne söylemeyi.
Şimdi
köşe bucak kaçıyorum hayattan.
Alacağın olsun.

Saat 05.36
Zaman dursun istiyorum.
Deniz kenarında oturuyorum hayalimde.
Geçmişime bakıyorum
ve ilk kez kendime diyorum ki:
“Helal olsun Mete,
bu hayattan sağ çıkmayı başardın.”

Arkamdan bir çocuk geliyor,
elimi tutuyor.
Yanında bir kadın,
gülüşüyle tamamlıyor eksik yanlarımı.
Belki de
umut dediğin şey
henüz yaşanmamış bir sahne.

Saat 06.13
Neden bu kadar zorsun hayat?
Bir gün bile sorunsuz geçse
neyin eksilirdi?

Düşünmekti en sevdiğim şey.
Hâlâ öyle.
Ama artık yoruyor.
Bazen keşke
hiç sorgulamayanlardan olsaydım,
kendini bu kadar örselemeyenlerden.

Saat 06.48
Gözlerim ağırlaşıyor.
Uyku gelsin artık.
Belki rüyalar
gerçekten daha insaflıdır.

Bunlar
bir gecede düşündüklerim sadece.
Hayalimse şu:
bir gün deniz kenarında durup
sessizce
“başardım” diyebilmek
kendime bile.