Çıkmaz Sokak Şiiri - Hamit Atay

ÇIKMAZ SOKAK

Bir çıkmaz sokaktayım yine,
Ne giden var, ne gelen…
Duvarlar sessiz, kapılar küskün,
Bir çocuk sesi bile uğramaz olmuş bu yerden.

Bir zamanlar sen geçerdin buradan,
Gülüşün yankılanırdı taş aralarında,
Şimdi yankı değil, yalnızlık çınlıyor,
Her adımım kendi acısını anlatıyor bana.

Sokağın sonunda bir umut lambası yanardı,
Her gece onun ışığında seni beklerdim,
Artık o da sönmüş, camında çatlaklar,
Tıpkı kalbimdeki gibi, yarım kalmış dualar…

Bir duvar dibinde unuttuğum sözlerim var,
Bir pencere pervazında kurumuş bir gül,
Zaman geçtikçe taşlaşmış anılar,
Her köşede biraz sen, biraz hüzün.

Yürümek istiyorum ama yol bitiyor,
Ne ileri gidebiliyorum, ne geri dönebiliyorum,
Bir adım daha atsam uçurum,
Bir adım geri çekilsem geçmişin ellerindeyim.

Belki de bu sokak benzetmedir hayata,
Her girişte umut, her çıkışta yıkım,
Birileri geçer, birileri kalır,
Ama sonunda hep yalnız kalır adımların sesi.

Bir çıkmazda sevmiştim seni,
Bir çıkmazda kaybettim,
Şimdi her köşe başında adını fısıldıyor rüzgâr,
Bazı yollar, sevilene çıkmaz” diyor sanki.

Ve ben hâlâ buradayım,
Gecenin orta yerinde, bir sigarayla, bir şiirle,
Duvarlara yaslanmış bir gölge gibi,
Kendimle konuşuyorum:
"Yol bitse de, yüreğim hâlâ yolda..."
Hamit Atay