Bir nehir var, kıyısında yitik ay ışıklarını saklayan, benim içimde.
Her çırpınışım, çatlayan sessizlik gibi, denizin taşlı dilinde.
Uğraşıyorum, kırılgan umut parçalarını ezerek, düşleri didikliyorum.
Zamanın çürüyen yapraklarını sıyırıp gecenin karnına bırakıyorum.
Ama su bana anlayamadığım yabancı bir masalı sanki fısıldıyor.
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta