Kim attı ki? Bir kuyuya bu taşı,
Kırk akıllı, uğraş uğraş çıkarmaz.
Kırk yıl oldu dua zikir, göz yaşı,
Ne oldu da mü’min artık yakarmaz?
Zannım odur; bölmek yemenin şartı,
Güçlü olan açık oynuyor kartı.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




kutluyorum kalemi bir söz çıkar onlara yüzü bir birinden kara yavrular. bu halk ALLAH'A EMANET.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta