Çık şu aklımdan, ama gitme.
Gecelerimi rehin alan sesini,
göğsüme çöken özlemini,
yüreğime düğümlenen hasretini
Çıkar aklımdan ama, gitme.
Baktığım yerde seni bulamayınca
gözlerim doluyor usulca;
özlediğimde içim kor gibi harlanınca
Beynimde dönüp duran yüzünü
çıkar aklımdan ama ,gitme.
Sabah içtiğim kahvenin telvesinde gözlerin,
sigaramın dumanında başlıyor eksikliğin
Kanadı kırık umutlarımın sessizliğimi
pencereme konan serçe gibi çaresizliğimi
Hepsini çıkar aklımdan ama ,gitme.!
Bana ait sandığım sözlerini,
kızıp sana darıldığımda gülüşünün yumuşattığı o anı,
umursamaz görünürken bile “neredesin?” deyişini
çıkar aklımdan ama, gitme.!
Çünkü gitmek,
aklımdan çıkmandan daha ağır bir vedadır.
Kal
hiç değilse içimde dinmeyen bir sızı olarak.
Yanımda kal ama çık aklımdan..
Kayıt Tarihi : 25.2.2026 04:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!