Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Alan elden üstündür, veren eller ey aziz!
İnfak işi inan ki, anzer balından leziz.
Verseler de alma sen, kalmadıkça çarnaçar!
“Ederiz tercih”, de sen“minnet’e izzeti biz”!

Mümkün ise her daim, veren elden olmalı!

Varsa şayet sende akıl
Gel ilk önce dine takıl!
Eğer böyle yapmaz isen
Olamazsın asla akil!

Dinsiz akıl olur alil

Hayat zindan insana, umutları olmasa
Umut; rahmet ins cana, tek payanda kalmasa.
Haktan umut kesilmez, bu en büyük günahtır,
can simidi umutlar, kul boğulur bilmese!

Kimi şansa bel bağlar, bu gafların zirvesi!

Yok, iken beden;
Odur halk eden!
Unuttun bunu;
Acaba neden!

Unutsan onu,

Ey abesle uğraşan, bil iblise sefirsin!
Kul olmuşsun nefsine, her fiilin fücurdur.
Bol sıfırın var ama ancak solda sıfırsın!
Hak indinde unvanın; od mahkûmu facirdir.

Çok değişti telakkiler,
İlim bilmez mülakiler(!)
Kimi haktan helak diler,
Sizce bunlar normalmıdır?

Kimilere hayat kumar(!)

Kimi olmuş ateist kimi olmuş bir deist
Kimisinin ruhunu esir almış bir habis
Size lazım acilen bir manevi terapist!
Sizler benim dinimden uzak durun arkadaş!

Kiminizde taassup kiminiz de bağnazlık

Kimdir halkın başına, saran türlü bin derdi?
Ne yazık ki failler, hem suçludur hem güçlü!
Kim çıldırttı ümmeti, şu milleti kim gerdi?
Kimse sahip çıkmıyor, öyle ise kim suçlu?

İçki denen zıkkımı, kimdir halka içiren?

Sevdalar rengârenk, sanki sayısız,
Bendeki sevdalar, hepsinin hası.
Sevdalar sırf dilde, başlar kaygısız,
Sevdalar ulviyse, o sevda başı.

Hayatım çok kısa, amalim uzun,

Uçup gitti koca ömür elimden
Ne olursun affet beni ey Mevla’m!
Korkuyorum atideki halimden
Ne olursun affet beni ey Mevla’m!

Melun şeytan attı bana yemleri