Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Yanlış canibe, açarsın yelken
Akamet bulacak, tüm ümitlerin.
Temelden bozuktur, ekolun ilken,
Kurtarmaz girdaptan, can simitlerin.

Bir parmak bal için, yakarsın ati,

Her insanda bulunur, kesin nefs-i emmare!
Bi-şer denir âdem’e, budur buna emare.
Onunla imtihanda; nebi, veli ve avam,
Kulları eder helak, sokmaz ise tımara!

Azıcık yüz bulursa; “pes” dedirtir Yusuf’a!

Medenilik ismiyle, haltlar yiyen ne densiz!
Deniliği sevmezsen, niye yersin be densiz?

Elbette ki yapılmaz, böyle gaflar nedensiz!
Onca cahil var iken, acep, niye, neden siz?

Elli yıldır şu nefsimin başından,
Cehaleti atamadım ne dersin?
Utanmıyor ahmak hala yaşından,
Başa akıl katamadım ne dersin?

Nasihatler kar etmiyor nadana,

Sitem eder bazı dostlar, çıkmam diye piyasaya,
Bu örflere aykırıymış, uymuyormuş hiç yasaya.
“Yap sıla-i rahim’ini, dostlar ile çok” diyorlar.
“Koyma asla eşi dostu, yokluğunla sen tasaya! ”

Diyor fakir çok dostlara; ”yapmayayım hiç eziyet”

Tozlu mudur seccaden?
Öyle ise; var sorun!
Secdesiz se, ruh, beden;
Sürtülmeli o burun!

Eskimeli o yaygı!

Olmazsanız siz emrine onun ram
Niye sevsin sizi Allah kardeşim?
Etmezseniz ikramına ihtiram
Niçin sevsin sizi Mevla kardeşim?

O, nimetin lütfederken kesiksiz

Ey dünyevi sahte yar;
Kaldır kalpten sulta’nı!
Onu eder bahtiyar;
Ancak gerçek sultanı!

Kimse onu yaratan;

Öğreten insana denmez “öğretmen! ”
Yıllarca bizlere, ders veren sensin
Öğrettin bizlere müspet ilim sen
Bizleri çok yönde, adam edensin

Güvendik biz sana, babamız gibi

ÖĞRETMENİM, ÖĞRETMENİM!


Çok güvendim sana ama
Gerçeklere koydun ama
Böylelikle attın gam’a