Sus pus olmuş, köşene çekilmişsin. Kendi küçük dünyanda, kendinle yapayalnızsın. Kendini benden esirgiyorsun. Sessiz çığlıklarım ayyuka çıkmadan konuşmayacak gibisin. Bir pencereden gördüklerinle yetinip gündüzünü akşam etmektesin. Gecenin karanlığında kayboluyor yastığına düşen gözyaşların. Aynalarda tebessüm arıyorsun. Altını çizdiğin cümlelerle konuşuyorsun benimle ve ben, hiç birini okuyamıyor. Kitaplarda saklıyorsun düşüncelerini. Parmak uçlarından kitaplara bulaşıyor hüznün.
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta