Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
tefekküre davet eden duygular
eyvallah...
Yol fısıltılarıyla örülü bir aşk yolculuğunda tiz düşler dökülür ruhumuzdan, albenisi mutluluk olan, bakışı umut olan ve dumur dumur ağrılarla bile olsa bizi renkten renge sokan bu hayal imparatorluğunda en asil çığlığımızdır aşk ve biz o çığlıkta insan olduğumuzu duyarız... Tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta