Dehşetliydi, müthişti ve imkânsızdı,
ama vardı işte—
kanlı bir gül gibi açmıştı geceye,
dikenleri ciğerime batarken
kokusuyla sarhoş ediyordu ruhumu.
Karanlık bir şakaydı bu;
tanrıların en iğrenç esprisi,
ve ben, piç kurusu gibi hayran kaldım
kendi cesedime sarılırken.
Kayıt Tarihi : 27.1.2026 21:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!