Sürgünde bedenim en ücra memleketlere.
Caddeler boyu yürüyorum,
Bakmak istemiyorum kimselere,
Sana benzeteceğim diye.
Sensiz İstanbul olmuyor baba...
Resimlerin göz kırpıyor mazimin bayramlarından,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yüreğine sağlık çok içten ve çok duygusal
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta