Gülüşün müydü en çok dünyayı unutturan,
Yoksa sesindeki şefkatin saçlarımı okşayışı mıydı bilmem.
Belki de derin bakışlarındı arkasında yüce bir ruhu saklayan,
Ya da karanlığını da aydınlığını da hapseden kendine.
Kaç kilometre öteden görse tanır ruhum ruhunu,
Ne kadar baksa doyamaz gözlerim yüzüne.
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Şehre simsiyah bir kar yağar
Yollar kalbimle örtülür
Parmaklarımın arasından
Gecenin geldiğini görürüm
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Devamını Oku
Şehre simsiyah bir kar yağar
Yollar kalbimle örtülür
Parmaklarımın arasından
Gecenin geldiğini görürüm
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta