Çiçeklenecek Sevdamız Şiiri - Sinan Bayram

Güneşi bekleyen bir tohumun sabrıyla,
Sustuk, toprağın o derin sessizliğinde.
Kırılan dallarımızı sardık kendi kahrıyla,
Bir can yürüdü, bu kışın kimsesizliğinde.

Sanma ki kuruduk, sanma ki bittik,
Köklerimiz birbirine kenetli, derinde.
Biz bu aşkı en kuytu kuyularda güttik,
Şimdi uyanış vakti, tam vakt-i yerinde.

Çiçeklenecek sevdamız, bak göreceksin,
Çatlayan topraktan fışkıran bir renk gibi.
Sen bu baharın en taze nefesisin,
Ruhuma dokunan o en eşsiz ahenk gibi.

Hangi beton set çekebilir ki bu aşka?
Hangi ayaz dondurabilir bu deli kanı?
Açacak her bir yanımız, bambaşka,
Kucaklayacağız o ışıklı, büyük anı.

Arılar konacak kalbimizin o en saf yerine,
Kokusuna sarhoş olacak yoldan geçenler.
İnatla açacağız, hayatın tam ciğerine;
Bizi kıskanacak o aşka veda seçenler.

Sinan Bayram