“ Bu şiir Ankara Cafe Down’da çalışan ve dünyaya “bizde burdayız” diyen özürlü çiçek çocuklar için yazılmıştır”.
Bilir misin?
Taşınan Bir Bardak Çaydaki
Mutluluğu...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çiçek Çocukları
deniz gözleri
sıcak ve nemli
yürekten!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta