Çiçek Bahçesi

Gül dedi ki:
Beni sevdiler, dikenimle birlikte.
Ama dikenime bakıp
Sevgiden vazgeçtiler.
Ben yine de açtım,
Çünkü gül olmak
Vazgeçmek bilmez.
Lale dedi ki:
Boynumu eğdim,
Kırıldığım anlaşılmasın diye.
En çok da bu yüzden
Kimse fark etmedi içimdeki fırtınayı.
Menekşe fısıldadı:
Beni gölgeye bıraktılar.
Sevilmedim sanmayın,
Sessiz sevdim.
Sessiz sevenler
En derin kökü salar.
Karanfil iç çekti:
Ellerinde büyüdüm,
Başkasına verildim.
Adımı unutmadım,
Ama sahibimi kalbimden sökemedim.
Papatya tereddütle saydı:
Seviyor… sevmiyor…
Saymaktan yoruldum.
Meğer cevap
Yapraklarda değilmiş.
Sümbül sabretti:
Geç açarım diye
Beni beklemediler.
Oysa bazı kokular
Zamana bağlıdır.
Nergis dedi ki:
Herkes beni kendime âşık sandı.
Bilmediler ki
İnsanın kendine bakışı
Bazen sadece hayatta kalma çabasıdır.
Yasemin dua etti:
Geceleri açtım,
Kimse görmedi.
Ama kokum
Sabaha kaldı.
Ve bahçe birden sustu.
Toprak konuştu son kez:
“Her çiçek aynı güneşte açmaz.
Ama hepsi yağmuru bilir