“—ne yapayım Nermin kendimi kayalıklardan aşağı mı atayım? ”
Ölümü bir gece gizlice terk ettim gizin koynuna. Bavuluma topladığım elbiselerim en güzelleri ve en yenileriydi. Geri dönüş biletim en başından iptaldi.
Şairi olmayan şehrin kalelerine şiirler hapsettim. Sur dipleri tekmeledi geçmişimi. Geleceğimi aşağılık bir yazgının elinde kendi ellerimle heder ettim. Ben… Şairdim…
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




kayalardan aşağı at kendini
sığırçık kuşu
yüreğin çocuk yüreği
'Sesimi duyma, görme yüzümü. Ben artık mutsuz bir şairim.'
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta