Küçücük kalbiyle
Koca dünyaya meydan okur gibi
Bakıyordu mağrur gözlerle etrafa
Gardı düşmüş bir boksör gibi
Boyun bükmektense hayata
Can veren karınca olmalıydı
Ruhum gitme gurbet ellere
Çırpma kanatlarını gelmez bahara
Sen bakma göçmen kuşlara
Gitme onlara kanıp başka yerlere
Kanatır gurbetin puslu akşamı
Dur dinele……..
Bayraklar yarıya indi gönlümde
Kurudu çekildi yaşlar gözümde
Güneş bulutların arkasına saklandı
Sen gittin onlarda gitti peşinden
Sokaklar mahsun kaldı
Yaprakları döküldü ağaçların
Karınca karancınca yaşadım
Pek yaşadım da sayılmaz
Anadan görmedim babadan görmedim
Kardeşten de gördüm sayılmaz
Soğukta yalnızdım ayazda yalnız
Şimdi susuyorum fakat
Bende varacağım bahara sonunda
Sonum olmasa da sonsuza
Şimdi susuyorum fakat
Bende akacağım bir sabah
Ilık bir nisan sabahı
Tesadüfler mi insani
Sevdiğine yakınlaştırır
Yoksa tesadüfler mi
Sevdiğinden uzaklaştır
Bilemiyorum hangisi ?
Bak ne tesadüf
Kaybolmak
Bile bile kaybolmak
Kaybolur gibi yapmak
Yada kendini kaybetmek
Kendine inat karanlıklarda
Kaybolduğunu unutmuşken
Her şeye boyun eğmek
Bunu İsteme kendinden
Eğik boyunla kalıverme bu hayatta
O kadar soğuk kİ
Bu hissi içinde büyütmek
Yok edememek
Böyle sensiz sedasız
Böyle uyutmuşken yüreğimi
Öğretmişken sensizliği
Kabullenmişken yenilgiyi
Neden yaptın
Sessiz sakin yaşarken
Cıvıl cıvıl yaşanan bir çocukluk
Şırıl şırıl akan nice dereler
Yem yeşil nice baharlar gördüm
Nice sevgiler yaşadım
Nice üzüntüler
Şimdi hepsi mazimi oldu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!