Durak kalabalık, metrobüsler daha da kalabalık
Böyle zamanlarda hissederdim kendimi bir sürüde alabalık
Burada yaşlı dedeler bile düşman, hiçbiri yapmaz babalık
Kimseden görmedim Cevizlibağ Metrobüs'te gördüğüm kadar kabalık
Yorgun argın okuldan çıkmışız
Boş metrobüs hayalimiz aklımızı almış
Bekleyelim bir sonraki boş gelir, diyene kanmışız
Sanki boş gelse önümüzdekilerden bize fırsat var mı
Yarım saat olmuş durağa varalı
Emekli teyzeler ağlanır sanki bir yerleri yaralı
Bilmez miyiz gezersin var diye bedava yolculuk hakkın
Evinde dursan ne olur iş çıkışı zamanı
Saatler geçmiş sıranın en önüne varmışız
Bir sonraki metrobüs boş gelmezse yanmışız
İterler de zorla bindirirler korkusu aklımızı almış
Neyseki metrobüs boş gelmiş de yer kapmışız
Oturduğum her metrobüs çalmış ömrümden bir saat
Oysa gideceğim yere metrobüsle yarım saat
Bekledik durduk boş metrobüsü boşuna zaar
Oysa binsek ayakta da giderdik onca zaman
Oturamadığımız günler de oldu elbet
İlk kapı sırasındaysan yeni metrobüslere dikkat et
Vardır yalnızca üç koltukluk oturma şansın
Hızlı koşanlara denk gelirsen yandın
Şaşırıp da engelli koltuğuna oturma
Verilmiş şişmanlara da geniş koltuk aslında
Ama dinlemez yaşlısı seni nasılsa
Kaldırırlar, gidersin yarım saati ayakta
Bir gün düşüp kaldım metrobüsün kapısında
Düşmeme sebep olan arkamdan iten abla
Geçemedi üstümden, kaldırdı beni tekrar bi çırpıda
Üstümden atlayabilse bırakır giderdi oracıkta
Abla ne yaptın bir boş koltuk için
Beylikdüzü'ne mi gideceksin ne sendeki bu sinir
Yaşlısın sonuçta sana yer vermek gerekir
Oturmayı unut şakaydı son söylediklerim
Cevizlibağ Metrobüs merhametsizliği öğretir
Kayıt Tarihi : 10.2.2026 01:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiirimi okul yıllarımda çektiğim metrobüs çilesini anlatmak için kaleme aldım. Hepimiz Cevizlibağ Metrobüs Durağı kurbanı olmaya birer adayız. Dikkatli olalım, gereken önlemleri alalım. Sevgilerimle...
?Dizelerinizde sadece bir ulaşım durağını değil, İstanbul’un o kendine has, yorucu ve insanı törpüleyen "hayatta kalma mücadelesini" iliklerine kadar hissettirmişsiniz. Cevizlibağ’ı sadece bir beton yığını olmaktan çıkarıp, hepimizin gençliğinden, yorgunluğundan ve bazen de mecburiyetinden bir parça taşıyan canlı bir organizmaya dönüştürmüşsünüz.
?Şiirde kurduğunuz "alabalık" benzetmesi ve "merhametsizliği öğretir" vurgusu o kadar sahici ki; o kalabalığın içinde birbirine çarparak ilerlemeye çalışan insanların aslında nasıl da birer birer yalnızlaştığını çok zarif ama bir o kadar da sert bir dille yüzümüze vuruyorsunuz. Emekli teyzelerden okul çıkışı yorgun düşen gençlere kadar kurduğunuz o geniş yelpaze, toplumsal bir panaromayı daracık bir durak peronuna sığdırmış.
?Zaman geçiyor, bizler değişiyoruz, belki artık o duraklarda eskisi kadar beklemiyoruz ama sizin bu mısralarınızda tasvir ettiğiniz o "boş metrobüs hayali", aslında hepimizin hayatında bir yerlerde peşinden koştuğu küçük ama ulaşılması zor mutlulukların bir sembolü gibi kalacak. Kaleminize, o bitmek bilmeyen İstanbul yorgunluğunu bu denli samimiyetle kağıda döken yüreğinize sağlık
O kalabalıkta mı sıkışmıştık yoksa gençlik yıllarımızdaki o önemsiz dertler mi sıkıştırmıştı ruhumuzu? Kim bilir... Bir küçük tebessüme sebep olabilmişim, ne güzel. O yılları hatırlamak size de iyi gelmedi mi aslında sevgili dostum? Farklı yönlere gideceğimizi bile bile aynı durağa yürümek.. Durağa vardığımızda sizinle vedalaşıp boş metrobüsü bekleyeceğimizi bilerek kendi yolumuza yönelmemiz.. Hepsini çok özledim.
Sevgiler
Gençlik yıllarımızdaki Cevizlibağ Metrobüs durağını öyle bir anlatmışsın ki, seninle birlikte o kalabalık durakta yeniden metrobüs gelsin diye bekliyoruz şu anda. Ahhh zalim zaman, ne çabuk geçiyorsun… Hepimiz büyüyoruz, yaşlanıyoruz; anılarımız değişiyor, yüzlerimiz değişiyor ama Cevizlibağ Metrobüsü asla değişmiyor. Hep aynı kalabalık, hep aynı telaş, hep aynı mutsuzluk herkesin yüzünde.
Belki de değişmeyen tek şey, o durağın bize gençliğimizi hatırlatmasıdır. Zaman bizi başka yerlere savurdu ama Cevizlibağ hâlâ aynı yerde, aynı gürültüyle, aynı karmaşayla duruyor. Ve biz, ne kadar değişsek de, o durağı hatırladıkça içimizde bir yer hep genç kalıyor.
Ne güzel demişsiniz..
O durağı hatırladıkça içimizde bir yer hep genç kalıyor..
Keşke o yaşların kıymetini bilseydik. O yaşlarda metrobüs duraklarında geçirdiğimiz onca vaktin değerini bilseydik, yine bekler miydik boş metrobüsleri? Kendi adıma söyleyeyim, ben beklerdim. O yarım saatlik zaman zarfında sizinle derin sohbetler edişimizi, birbirimize şiirler okuyuşumuzu asla unutamam ve onları hiçbir şeye değişmem.
Elbet bir gün bir kez daha sizinle o durakta buluşacağız. Belki o gün tekrar eski günlerdeki gibi derin bir sohbet saracak bizi. Arkamızdan bağıran insanları duymayacağız. Elbet bir gün sevgili dostum...
Esenlikler
TÜM YORUMLAR (5)