Yutkundu..
Mor menekşe açan yüzü soğudu Açelya'nın..
- Vedat? ?
Tekrar Yutkundu. Bitti diyecek cesareti bulamıyordu kendinde. Oysa bitmesin diye nelerimi vermedim ki. Onla geçirdiğim Cinayetsiz geçen her günümde diğer hayatımı onun saçlarıyla dar ağacına astım.
-Ahh Açelya! ! Bu ne derin ızdırap. Ne soğuk bir gün ve ne susulasıca bir konu...
Açelya'nın önünde harfler topluluğu.
Açelya suskun..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta